Hard werken, niet zeuren en bij nacht en ontij klaar staan voor de baas. Zo was mijn coachee gewend in het werkende leven te staan. Een burn-out opgevolgd door de diagnose long covid zette hem met een harde klap buiten het arbeidsproces.
Toen wij kennismaakten vertelde hij dat zijn handen, die hij tot voor kort inzette om vrachtwagens te repareren, jeuken om weer aan de slag te gaan en een bijdrage te willen leveren. De grote vraag was echter: waaraan?, nu hij had besloten niet te willen terugkeren in zijn oude vak.

Van mijn opdrachtgever mocht hij onderzoeken wat zijn diepere motieven zijn. Waar zijn interesses liggen en over welke talenten hij beschikt. Tijdens een passende werkervaringsplaats in de zorg vond hij talenten die hij nog niet eerder in zijn werk ontwikkelde. Met zijn luisterend oor, zijn respect voor ouderen en zijn wil om te zorgen maakte hij op de afdeling al snel het verschil.
In een veilig werkklimaat ontdekte hij ook dat hij hulp mag vragen in zijn leerproces, pauzes mag nemen en kan benoemen het lastig te vinden om met veeleisende cliënten om te gaan. Hij leerde zijn behoeften uit te spreken, zijn grenzen aan te geven en op te komen voor zichzelf.

Zijn vorderingen resulteerde in een baan en een leerwerkovereenkomst van twee jaar bij een grote zorginstelling. Vandaag start hij met de opleiding ‘Helpende in de zorg’. Over een jaar hoopt hij zijn diploma in ontvangst te nemen. Het wordt hard werken én hard herstellen. Gelukkig leerde hij ook dat hard werken geen belemmering is om jezelf te mogen blijven.